يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلاً وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلاً

گروهى از مردم كسانى هستند كه مى‏گويند: «به خدا و روز رستاخيز ايمان آورده‏ايم.» در حالى كه ايمان ندارند. (8)

مى‏خواهند خدا و مؤمنان را فريب دهند; در حالى كه جز خودشان را فريب نمى‏دهند; (اما) نمى‏فهمند. (9)

در دلهاى آنان يك نوع بيمارى است; خداوند بر بيمارى آنان افزوده; و به خاطر دروغهايى كه ميگفتند، عذاب دردناكى در انتظار آنهاست. (10)

و هنگامى كه به آنان گفته شود: «در زمين فساد نكنيد» مى‏گويند: «ما فقط اصلاح‏كننده‏ايم س‏ذللّه! (11)

آگاه باشيد! اينها همان مفسدانند; ولى نمى‏فهمند. (12)

و هنگامى كه به آنان گفته شود: «همانند (ساير) مردم ايمان بياوريد!» مى‏گويند: «آيا همچون ابلهان ايمان بياوريم؟!» بدانيد اينها همان ابلهانند ولى نمى‏دانند! (13)

و هنگامى كه افراد باايمان را ملاقات مى‏كنند، و مى‏گويند: «ما ايمان آورده‏ايم!» (ولى) هنگامى كه با شيطانهاى خود خلوت مى‏كنند، مى‏گويند: «ما با شمائيم! ما فقط (آنها را) مسخره مى‏كنيم!» (14)

خداوند آنان را استهزا مى‏كند; و آنها را در طغيانشان نگه مى‏دارد، تا سرگردان شوند. (15)

آنان كسانى هستند كه «هدايت‏» را به «گمراهى‏» فروخته‏اند; و (اين) تجارت آنها سودى نداده; و هدايت نيافته‏اند. (16)

آنان ( منافقان) همانند كسى هستند كه آتشى افروخته (تا در بيابان تاريك، راه خود را پيدا كند)، ولى هنگامى كه آتش اطراف او را روشن ساخت، خداوند (طوفانى مى‏فرستد و) آن را خاموش مى‏كند; و در تاريكيهاى وحشتناكى كه چشم كار نمى‏كند، آنها را رها مى‏سازد. (17)

آنها كران، گنگها و كورانند; لذا (از راه خطا) بازنمى‏گردند! (18)

يا همچون بارانى از آسمان، كه در شب تاريك همراه با رعد و برق و صاعقه (بر سر رهگذران) ببارد. آنها از ترس مرگ، انگشتانشان را در گوشهاى خود مى‏گذارند; تا صداى صاعقه را نشنوند. و خداوند به كافران احاطه دارد (و در قبضه قدرت او هستند). (19)

(روشنائى خيره كننده) برق، نزديك است چشمانشان را بربايد. هر زمان كه (برق جستن مى‏كند، و صفحه بيابان را) براى آنها روشن مى‏سازد، (چند گامى) در پرتو آن راه مى‏روند; و چون خاموش مى‏شود، توقف مى‏كنند. و اگر خدا بخواهد، گوش و چشم آنها را از بين مى‏برد; چرا كه خداوند بر هر چيز تواناست. (20)

الهی به امید تو
خدایا کمکم کن
خدایا خیلی تنهایم
خدایا چه کار کنم
خدایا به دادم برس
خدایا می ترسم

خدا رو
در زمان تنهایی
در زمان ترس
در زمان مشکل
در زمان قرض و بدهی
در زمان فقر
صدا می زنیم

وهرچه مشکل بزرگتر باشه صادقانه تر صدا می زنیم

اما در زمان راحتی همه چیز رو یاد می کنیم الا خدا
خیلی چیزا رو جای خدا میگذاریم

مثلا وقتی گرفتاریم می گیم خدایا این چه سرنوشتیه که برای ما نوشتی
وقتی خوشیم و کارو بار بر وفق مراده می گیم چقدر عرضه دارم که زندگی اینجوریه!! و اصلا نمی گیم خدا یا چه سرنوشت خوبی برام نوشتی!!

بگذریم آیات زیر رو با دقت بخونید:

پروردگارتان كسى است كه كشتى را در دريا براى شما به حركت درمى‏آورد، تا از نعمت او بهره‏مند شويد; او نسبت به شما مهربان است. (66)

و هنگامى كه در دريا ناراحتى به شما برسد، جز او، تمام كسانى را كه (براى حل مشكلات خود) مى‏خوانيد، فراموش مى‏كنيد; اما هنگامى كه شما را به خشكى نجات دهد، روى مى‏گردانيد; و انسان، بسيار ناسپاس است! (67)

آيا از اين ايمن هستيد كه در خشكى (با يك زلزله شديد) شما را در زمين فرو ببرد، يا طوفانى از سنگريزه بر شما بفرستد (و در آن مدفونتان كند)، سپس حافظ (و ياورى) براى خود نيابيد؟! (68)

يا اينكه ايمن هستيد كه بار ديگر شما را به دريا بازگرداند، و تندباد كوبنده‏اى بر شما بفرستد، و شما را بخاطر كفرتان غرق كند، سپس دادخواه و خونخواهى در برابر ما پيدا نكنيد؟! (69)

ما آدميزادگان را گرامى داشتيم; و آنها را در خشكى و دريا، (بر مركبهاى راهوار) حمل كرديم; و از انواع روزيهاى پاكيزه به آنان روزى داديم; و آنها را بر بسيارى از موجوداتى كه خلق كرده‏ايم، برترى بخشيديم. (70)

(به ياد آوريد) روزى را كه هر گروهى را با پيشوايشان مى‏خوانيم! كسانى كه نامه عملشان به دست راستشان داده شود، آن را (با شادى و سرور) مى‏خوانند; و بقدر رشته شكاف هسته خرمايى به آنان ستم نمى‏شود! (71)

اما كسى كه در اين جهان (از ديدن چهره حق) نابينا بوده است، در آخرت نيز نابينا و گمراهتر است! (72)

آیات فوق از سوره بقره بود

باسم الله النور

در انتهای دو آیه 142 سوره مبارکه انعام و 208 سوره مبارکه بقره توصیه ای به ما درمورد پیروی نکردن از گام های شیطان شده است كلمه «خطوات» جمع خطوة (گام) است، و «خطوات شيطان» عبارت است از امورى كه نسبتش به غرض ‍شيطان نسبت گام هایى است كه يك رونده بسوى مقصد خود برمي دارد. «خطوات شيطان» تنها آن گام هاى از شيطان است، كه در طريقه و روش پيروى شود. و اگر فرض كنيم كه اين پيروى كننده مؤمن باشد که طريقه او همان طريقه ايمان است، لاجرم طريقه چنين مؤمنين طريقه شيطانى در ايمان است.

روايت نقل شده در مورد داستان آدم و حوا ، در قرآن حال و هواي خاصي دارد در داستان قرآن نقش ها  بر اساس جنسيت بردوش شخصيت ها گذارده نشده است و هيچ گونه امتياز از پيش تعيين شده اي براي كسي  در نظر نگرفته اند . در حقيقت هركسي نتيجه كردار خويش است . و به اين اعتبار مسئول نيز هست . قرآن  داستان را اينگونه آغاز مي كند : " و يا آدم اسكن انت و زوجك الجنة فكلا من حيث شئتما و لا تقربا هذهالشجرة فتكونا من الظلمين . "

" و اي آدم تو و همسرت در بهشت بياراميد و از هر جا (هر چه ) كه خواستيد بخوريد و بياشاميد ولي به اين درخت نزديك نشويد و گرنه از ستمكاران خواهيد بود ."